At Kuyruğu
ulsuz Ali yine her zamanki gibi beş parasızdı. Acele de paraya ihtiyacı vardı. Çarşıyı birkaç kez arşınlayıp tanıdık tanımadık herkese selam vermişti ama kimse ona yüz vermemişti. Özellikle esnafların hepsi de önceden sözleşmiş gibi o daha dükkânın kapısında göründüğünde hemen sırtlarını dönüvermişlerdi. "Meteliksizim ya…"diye söylendi. Çarşıdakilerin hemen hemen hepsini tanıyordu. Son çare olarak Süleyman Emmi'nin dükkânına doğru yöneldi.
Kitap
Sayfa 1–2 / 113
BEKİR CANER
AT KUYRUĞU
MİZAH HİKÂYELERİ
AT KUYRUĞU
Kapak : Mustafa SEZGİN
AT KUYRUĞU
Ç
ulsuz Ali yine her zamanki gibi beş parasızdı. Acele de paraya ihtiyacı vardı. Çarşıyı birkaç kez arşınlayıp tanıdık tanımadık herkese selam vermişti ama kimse ona yüz vermemişti. Özellikle esnafların hepsi de önceden sözleşmiş gibi o daha dükkânın kapısında göründüğünde hemen sırtlarını dönüvermişlerdi.
"Meteliksizim ya…"diye söylendi. Çarşıdakilerin hemen hemen hepsini tanıyordu. Son çare olarak Süleyman Emmi'nin dükkânına doğru yöneldi.
Süleyman Emmi'nin iş yeri Kaleiçi'nin en alt uçunda, dar bir sokağın içindeydi. Müşterilerin pek uğramadığı bu sokaktaki iş yerlerinin çoğu kapanmıştı. Yeni kiracılar da gelmediği için bir kısmı boştu. Bir kısmı da depo olarak kullanılıyordu.
Dükkâna vardığında kapı açıktı. İçeriye şöyle bir göz attı. Süleyman Emmi yine her zamanki gibi eski masasının arkasında oturuyordu. İçeride köylerden geldiği belli olan bir müşteri vardı.
Çekingen bir şekilde selam verdi.
"Hoş geldin yeğen," dedi Süleyman Emmi. "Geç hele şöyle otur."
Müşterinin yanındaki ayağı kırık sandalyeye hemen kalkıp gidecekmiş gibi edeplice ilişti. Süleyman Emmi'yi ciddiye aldığını ve saygı gösterdiğini böylece göstermek istiyordu.
"Buyur hemşerim," dedi Süleyman Emmi müşterisine. Böylece adamın da yeni geldiğini, henüz ne istediğini söylemediğini anladı.
Adam çipil gözlerini dükkânın içinde dolaştırıyor, niçin geldiğini söyleyip söylememekten çekiniyordu. Süleyman Emmi ona cesaret vermeye çalışıyordu.
Sola kaydırınca sonraki sayfa açılır
