Aya Giden Çocuk

BEKİR CANER

AYA GİDEN ÇOCUK

7+

Bekir CANER

AYA GİDEN ÇOCUK

"Uzayda canlı yaşıyor mu?" diye sordu Alper.

"Henüz bilinmiyor," diye cevap verdi annesi. "Bilim insanları durmadan araştırıyorlar."

"Gökyüzünde birçok yıldız var. Her gece saymaya çalışıyorum ama…"

"Şimdiye kadar da kimse sayamadı."

Serin ve pırıl pırıl bir yaz gecesiydi. Bahçedeki çimlerin üzerine uzanmışlardı. Çevredeki ağaçlardan ağustos böceklerinin sesleri geliyordu. Geçen yıl sokakta buldukları kedi yavrusu büyümüş, çiçeklerin arasında bir şeyler yakalamaya çalışıyordu.

" Uzay gemisi kaptanı olmak istiyorum," dedi Alper.

Annesi kahkaha ile güldü.

"Çok çabuk karar değiştiriyorsun. "Dün itfaiyeci, geçen gün de polis olacaktın…"

Annesi haklıydı. Sesini çıkarmadı. Yıldızlar eğlenceliydi. İrili ufaklı, milyonlarcası birden göz kırpıyorlardı. En çok da kayan yıldızlar hoşuna gidiyordu. Ansızın gökyüzünün bir yerinde beliriyorlar arkalarında parlak bir iz bırakarak kayıp gidiyorlardı. Samanyolu da ilgisini çekiyordu.

"Dedem de nerede kaldı?" diye doğruldu. "Şimdiye kadar çoktan gelmeliydi…"

"Neredeyse gelir," dedi annesi. "Benim mutfakta biraz işim var. İstersen bana yardım edebilirsin."

"Dedemi bekleyeceğim. O gelinceye kadar da yıldızları seyrederim."

"Sakın benim haberim olmadan oralara gitmeye kalkma," dedi annesi başını okşayarak. "Burada uslu uslu otur."

"Sen gül bakalım," diye cevap verdi. Bir gün mutlaka uzaya gideceğim."

"İnşallah," dedi annesi. Sonra kalkıp mutfağa doğru giderken dedesi de görünmüştü. Dedesini çok severdi. Hemen koşup onu karşıladı.

"Ben astronot olacağım dede!"

Dedesi gülümsedi.