Dağdaki Işık

BEKİR CANER

DAĞDAKİ IŞIK

HER YAŞ İÇİN BİR MASAL

Yayına hazırlayan : Güner CANER

DAĞDAKİ IŞIK

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, cinler cirit oynarken eski hamam içinde. Köyün birinde Memiş derler bir çoban yaşarmış.

Memiş'in üç beş koyunu, birkaç da keçisi varmış. Köyün yok yoksuluymuş. Her gün koyunlarını keçilerini alır, o yamaç senin bu yamaç benim, o otlak senin, bu otlak benim dolaşır; onları otlatır, serin gölgeli ağaçlar altında dinlendirir, buz gibi pınarlarda su içirir, geceleri de ağılına çekilirmiş.

Ağılı, köyden kentten uzakta, bir yamaçtaymış. Ağılının yanında küçük çerden çöpten yapılmış bir kulübesi varmış.

Kulübenin tek penceresi hemen karşısındaki Honaz Dağı derler ulu bir dağa bakarmış.

Memiş koyunlarını, kuzularını, oğlaklarını, keçilerini ağıla kapatıp, kulübesine çekildiğinde küçük penceresinin önüne oturur saatlerce o dağa bakarmış. Bazı geceler dağın tepesinde harman yeri büyüklüğünde ateşler yakılırmış. Memiş işte bu ateşleri merak edermiş.

Köylüler bu ateşleri perilerin yaktığını ve ışığında düğün yaptıklarına inanırlarmış. Bu inanış çok eskilerden gelirmiş.

Yıllardır dağa baka baka merakı iyice artmış. Artık oraya gitmekten, perileri görmekten başka bir şey düşünemez olmuş.

Bir yaz gecesi yine kulübesindeki küçük penceresinden dağa bakarken birden bir ışık parlayıvermiş. Bu ışık diğerlerinden farklıymış. Dağın doruğu sanki aleve kesmişmiş. Memiş'in yüreği küt küt atmaya başlamış. Saatlerce ışığı seyretmiş. İçindeki oraya gitme isteğini bastırmaya çalışmış ama pek başarılı olamamış.