Uçmayı Öğrenen Ördek

BEKİR CANER

UÇMAYI

ÖĞRENEN

ÖRDEK

HER YAŞ İÇİN

Yayına hazırlayan : Güner CANER

Sıcak bir ilkbahar sabahıydı. Gökyüzü masmavi ve bulutsuzdu. Parlak ve güzel bir bahar güneşi doğayı uyandırmıştı. Tatlı bir rüzgâr çevrede açmış çiçeklerin kokuları getiriyordu.

Veli dayı yine her zamanki gibi erkenden kalkmış, kümesin kapısını açarak kazları, ördekleri dışarıya salıyordu. Kümesin kapalı ortamından sıkılan hayvanlar açık kapıdan neşeli bir şekilde kanatlarını açarak adeta dışarıya fırlıyorlardı.

Veli dayı bu anları çok severdi. Evi hemen köyün kenarındaydı. Önünden geniş bir yol geçiyordu. Her zaman tozlu topraklı ve yağmurlu havalarda çamurlu olan bu yol bir ay kadar önce parke taşıyla döşenmişti. Yolun hemen karşı tarafında yarısı bataklık olan küçük bir gölcük vardı.

Gölcüğün etrafı adam boyu yükseklikleri olan kamışlarla çevrilmişti. İlkbaharda sular yükseldiğinde elli altmış dönümlük bir alana yayılıyor, yazın da her gün küçülüyordu.

İlkbahar geldiğinde güneyden kuzeye göç eden bazı kuşlar, özellikle yaban ördekleri günlerce burada dinlenirlerdi.

Küçük gölün tam ortasına kuş gözlem yeri yapılmıştı. Özellikle göç mevsiminde meraklılar ve kuş bilimciler buraya gelerek göçmen kuşları izlerlerdi.

Veli dayı bir süre kanat çırparak göle doğru koşan kazların ve ördeklerin arkasından baktıktan sonra kümesin kapısını kapattı. İçeride birkaç tavuk kalmıştı. Onlar da yumurtlayacaklardı.

Kümes hayvanları için kuluçka dönemi geliyordu. Yakında bir sürü civciv doğacaktı.

-Baba, dedi bir ses. Veli dayı dönüp baktı. Oğlu Kamil koşarak geliyordu. Okula gidecekti. Çünkü çantası sırtındaydı.