Yolun Başı 4

YOLUN BAŞI 4

SEVGİ SELİ

BEKİR CANER

MUSTAFA CENGİZ ÇÖPELLİ

Kapak :

Baskı:

ÖN SÖZ

Sevgili Dostlar

ÖYLESİNE BİR ŞEYLER SÖYLEMEK

İSTEDİM

Her yolun bir başı vardır. Oradan yola çıkarsınız. Yolu başlangıçta siz kendiniz seçersiniz. Veya seçtiğinizi sanırsınız. Yürümeye başladığınızda gidecek bir hedefiniz, yönünüz vardır. Yol sizindir. Yürümeye başladığınızda işler değişir. Siz yola değil yol size hâkim olur.

Ortaokulu bitirdikten sonra yolumuz Öğretmen Okulu'na düştü. On beş on altı yaşlarında birden olgunlaşıverdik. Birkaç yıl sonra da başımızda kavak yelleri eserken omuzlarımıza taşıyamayacağımı kadar ağır bir yük biniverdi. Birden toplumun en ciddi işi bize verildi. Çocukları, kır çiçeklerini eğitmek bizim işimizdi. Biz yaşımızın üstünde bir sorumlulukla yola çıktık.

Yol birden değişti. Pembe düşlerin yerine çakırdikenleri, taşlar, hendekler, toz, toprak belirdi. Daha yeni yeni aşık oluyorduk. Daha yeni yeni hayatı tanıyorduk. Dünya henüz bize tozpembe görünüyordu. Kalbimiz kıpır kıpırdı. "Gençlik başımızda dumandı." Bu dünyanın en ağır sorumluluğu bize verilir miydi? Bu bize yapılır mıydı? Yapıldı.

Köylere, mezralara atardık. Doğusu, batısı, güneyi, Kuzeyi ile dağlara yolumuz düştü. Şehirlere, kentler, kasabalar bizden kıdemli öğretmenlere ayrılmıştı. On sekiz yaşında, yirmi yaşında birden kırk yıl yaşlanıverdik. Bizden çok şey isteniyordu. Çok şey bekleniyordu. Olgun olacaktık. Bilge olacaktık. Örnek olacaktık. Hata yapmayacaktık. Saygın olacaktık. Olmaya çalıştık.